Het Loo
W odróżnieniu od renesansowych i barokowych ogrodów w pozostałych krajach Europy, ogrody holenderskie charakteryzują się brakiem znacznych zróżnicowań ukształtowania terenu oraz występowaniem kanału (kanałów) wodnego, tworzącym wewnętrzny podział ogrodu, będący jego granicą jak i służący jako droga komunikacyjna. Ze względu na mniejszą powierzchnię całego kraju, również ogrody w tym kraju były zakładane na mniejszych powierzchniach niż na przykład w niedalekiej Francji.

Płaski teren przyczyniał się do stosunkowo ubogiego wyposażenia ogrodów w mury, schody, rampy czy też groty. Jednocześnie panowała moda na strzyżone formy ogrodowe jak i wyszukane formy parterów roślinnych.

Jednym z najbardziej znanych holenderskich ogrodów barokowych jest istniejący do dzisiaj ogród w Het Loo (Apeldoorn), pochodzący z końca XVII wieku, powstały przy rezydencji Wilhelma III, a zaprojektowany przez Daniela Marota. Ogród skomponowany jest w oparciu o oś prostopadłą do bryły pałacu. Bliżej pałacu znajdują się kwatery parteru haftowanego, natomiast za rozdzielającym ogród kanałem, partery gazonowe, zakończone półkolistą galerią.

Przy pałacu umieszczone zostały dwa boczne ogrody, z jednej strony budynku znajduje się Ogród Królowej, a z drugiej Ogród Króla.

W XIX wieku ogród został powiększony i przekształcony w formę ogrodu krajobrazowego. W II połowie XX wieku, w wyniku prac rewaloryzacyjnych, wrócił do swojej historycznej postaci.






Het Loo
oś główna
Ogród Królowej
schody pałacowe
Ogród Królowej
Ogród Królowej
Ogród Królowej
Ogród Królowej
Ogród Królowej
Ogród Królowej
Ogród Królowej
Ogród Królowej
Het Loo
Het Loo
Het Loo
Het Loo
Fontanna Wenus
Het Loo
Het Loo
Kanał wodny
Het Loo
Kanał wodny
Het Loo
Het Loo
Het Loo
Het Loo
Het Loo
parter gazonowy
parter gazonowy
Het Loo