Ogród botaniczny w Padwie
Okres Renesansu to nie tylko dynamiczny rozwój sztuki ogrodowej, ale także okres powstawania i rozwoju wielu ogrodów botanicznych, z bogatymi kolekcjami roślin, kontynuującymi tradycje średniowieczne w tym zakresie. Gromadzone w nich były zarówno rośliny lecznicze, jak i użytkowe i ozdobne, krajowe i obcego pochodzenia. Sprzyjało to lepszemu poznawaniu tych roślin jak i ich upowszechnianiu. Kolekcje tworzone w ramach ogrodów botanicznych przez różne uniwersytety, miały służyć przede wszystkich celom naukowym, a ponieważ były z początku zakładane głównie w powiązaniu z wydziałami medycznymi, były to kolekcje roślin leczniczych.

W Europie najwcześniej powstawały ogrody botaniczne we Włoszech. Ogród botaniczny w Padwie, założony w 1545 roku z inicjatywy prof. Francesco Bonafede, jest jednym z najstarszych tego typu ogrodów (za najstarszy uważany jest ogród botaniczny w Pizie).

Ogród botaniczny w Padwie został założony na planie koła. Przez wiele lat był wzorem, naśladowanym przez inne ogrody botaniczne, zakładanymi w kolejnych latach.

Kolisty obszar został podzielony na cztery kwatery z mniejszymi poletkami, gdzie uprawiane są poszczególne gatunki roślin, ugrupowane w sekcjach według pokrewieństwa. Całość otoczona została murem zwieńczonym balustradą, wnętrze natomiast ozdobione jest elementami wodnymi oraz rzeźbami.

Praktycznie od początku ośrodek ten miał duży wkład w upowszechnianie i aklimatyzację wielu gatunków roślin spoza Europy, głównie z krajów i kontynentów, z którymi Republika Wenecka utrzymywała kontakty handlowe.

Powierzchnia ogrodu w obrębie muru wynosi 0,56 ha.

Współcześnie ogród botaniczny w Padwie, w kształcie praktycznie niezmienionym od momentu jego założenia, jest ośrodkiem, gdzie prowadzonych jest wiele badań naukowych.

W 1997 roku ogród botaniczny w Padwie został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako obiekt dziedzictwa kulturowego.